Dat een goed idee geen garantie biedt voor daadwerkelijke uitvoering, blijkt wel uit de stoïcijnse, afwijzende houding van reclamemakers. Anno 2011 ontbreekt de donkere vrouw nog steeds in reclame uitingen, terwijl de weg open lijkt te staan voor de donkere man. Met de feestdagen worden we overspoeld met parfum en lingerie reclames waarin een donkere, afgetrainde man naast een smachtende, schaars geklede blonde vrouw wordt afgebeeld. Waarom kan het niet andersom? Een blonde hunk naast een bloedmooie donkere, sexy vrouw? Of een donkere man naast een verleidelijke donkere vrouw?

Blijkbaar hebben reclamemakers grote moeite om schoonheid in de donkere vrouw te herkennen. Daar blijft het helaas niet bij. In hun beperkte, tunnelvisie blijkt de donkere vrouw ook niet goed genoeg te zijn als partner. Dat blijkt weer eens uit de reclames waarin stellen worden afgebeeld. In een recente wenskaarten reclame zag ik een gelukkige donkere bruidegom met zijn witte bruid op een fiets. In een Peijnenburg reclame fietst de donkere, geïntegreerde, moderne man met een licht gekleurd kind naar huis. Thuis wacht een heerlijke stuk Peijnenburg koek, en gezien de lichte huidskleur van het kind, blijkbaar ook een witte vrouw op ze.  In de Knorr roti reclame slooft de donkere, over-verhollandste man zich voor zijn witte vrouw uit. Waar blijft de donkere vrouw? Haar afwezigheid suggereert dat zij geen goede partnerkeuze is, zelfs niet voor de donkere man.

Wellicht zijn de reclamemakers kleurenblind, vooringenomen en cirkelen ze in hun kleine kring rond. Wat de boer niet kent, vreet die niet. Hoeveel van de reclamemakers zou een donkere vrouw in hun vriendenkring hebben? Hoeveel van ze zou ooit een donkere vrouw gedate hebben? De Japanse Satoshi Kanazawa meent wetenschappelijk aan te kunnen tonen dat de donkere vrouw niet mooi is. Onzin! Beauty lies in the eyes of the beholder. Die psycholoog refereert hoogstwaarschijnlijk naar de heersende schoonheidsnorm in Japan waar wit een statussymbool is. Niet alleen daar, ook hier en in andere landen is een witte huid gelijk gesteld aan schoonheid, aantrekkelijkheid en status. Maar dit is net als Santa Claus een gecreeërd product van de imaginaire reclamewereld; een wereld waarin de witte man de scepter zwaait en zijn schoonheidsidealen vorm geeft.  Helaas verspreiden de vervormde schoonheidsidealen zich als een olievlek over de wereld. Wie zonder geweten rijk wil worden, moet witmakende gezichtscreme verkopen. Unilever verdient er miljoenen mee en adverteert schaamteloos op Facebook met haar witmakende creme.

Zou jij kopen van merken en bedrijven die je bestaan ontkennen en je een minderwaardige rol toekennen?

Het is algemeen bekend dat de vrouw – ook de donkere – beslist over aankopen zoals voedsel, drank, kleding, kleine huishoudelijke toestellen, luxe fast consumer goods. Miljarden worden omgezet dankzij het bestedingspatroon van vrouwen. Wat nou als wereldwijd donkere vrouwen besluiten om niet meer te kopen bij (A-)merken en producten die ons bestaan en kleur ontkennen? Weet je wat ik nou een goed idee vind? Een ColorAd Day in het leven roepen. De dag waarop donkere vrouwen stil staan bij hun economische macht en bewust geen geld uitgeven aan bepaalde merken en producten. Zouden wij dan nog steeds onopgemerkt en ondergewaardeerd blijven?  Reclamemakers doen er goed aan om de volgende tekst van Mahatma Gandhi tot zich te nemen. Zouden ze het begrijpen? Hint: wie heeft wie nodig?

“A customer is the most important visitor on our premises. He is not dependent on us. We are dependent on him. He is not an interruption in our work. He is the purpose of it. He is not an outsider in our business. He is part of it. We are not doing him a favor by serving him. He is doing us a favor by giving us an opportunity to do so.”

From the first moment, I saw the Old Spice commercial, I was thrilled. Wow! It was tempting, entertaining, vibrant. I would like to see such entertaining commercials in Holland. Please, throw away the boring women stuff commercials. They make me numb and stay away from the product.

The Old Spice commercial indeed evoked me searching for retail outlets in Holland. I was determined to buy an Old Spice gift for a friend’s birthday.

When I heard that the Old Spice guy would be on Oprah, I made sure Iwouldn’t miss that episode. There he was, the Old Spice guy standing in his bathroom. Smiling, happy, confident. With  only a towel wrapped around the lower part of his body, he was talking over the internet with media mogul Oprah.

Yeah, I liked him until my eye catched something. Within 60 seconds, my enthusiasm faded. Was this for real? The Old Spice guy had a buddha sculpture sitting on the tank of his toilet. Are you kidding me? Did he really put a buddha sculpture at his toilet’s tank,  so buddha can look at his ass and shit?

No, the Old Spice guy wasn’t so appealing anymore.

It’s a fact, religious pictures and sculptures are being sold as commodity in the west. People tend to see it like a souvenir they can put it where ever they like to.
Couldn’t the Old Spice guy find a proper place for the buddha, like his living room?  Was the tank of his toilet the only place he could think of?

This may seem nothing to you, but for a lot of people (in fact billions), the holy hinduism and buddhism sculptures and pictures have a deeper meaning. We choose carefully where we put them and how we treat them. They represent core values of our believes.

Do you put a bible as general reading item in your bathroom? Imagine this, would Obama win the elections if photos were sent to the media of a bible flinging about in his bathroom as a commodity? Just waiting there to be read during his next bathroom break. I don’t think so.

Well, let’s hope the Old Spice company and the guy they hired won’t be selling Old Spicy in the billions business China, Singapore, India and Japan represent. I think millions of people would be offended and discard Old Spice.

Anything that conflicts with my core personal values won’t end up on my shopping list. I gave my friend something else.

Illustration inspired on children story Jonathan and the wicked wizard

Sometimes I love to draw and see what is coming out my hand. I find it so defiant to create a drawing based on a story, article or an idea. The drawing above is the second one based on an idea for a children’s story, Jonathan and the vicious wizard. Due to the lack of many text I decided to express the atmosphere of the idea. It should breathe magic…..

Voor wie het programma op BBC niet kent. Entrepeneurs (van wannabe tot real starters) kunnen hun product/dienst bij een vijftal miljonairs investors (de dragons) pitchen. In ruil voor hun investment en eventueel hun beschikbaar gestelde kennis en netwerk krijgen de dragons een bepaald belang (equities) in het bedrijf. Unieke aan de deelnemende dragons is, dat ze allen selfmade miljonairs zijn.

Ik ga een paar veel voorkomende pitchfouten aanhalen met voorbeelden uit deze aflevering.

Verkeerde cijfers

Een businessplan (je kan ècht niet zonder!) is onderbouwd met goede statistiek. Entrepeneurs, check your facts en niet onbelangrijk gebruik je gezonde verstand. Het komt regelmatig voor dat pitchers verkeerde cijfers gebruiken. Klakkeloos cijfers overnemen van het internet is niet voldoende. Check your facts  zou je mantra moeten zijn.

In de uitzending van vandaag vertrouwden twee jonge entrepeneurs blind op de eerste cijfers die ze op het internet konden vinden. Volgens hun vondst zou 38 miljoen van de Engelsen wandelaars zijn. Hoe realistisch is dit?
Binnen tien minuten heb ik de cijfers voor Nederland kunnen achterhalen. Ik had blind kunnen vertrouwen op de eerste cijfers (6.6 miljoen wandelaars in Nederland), maar met logisch nadenken (wie is je doelgroep) en uit eigen ervaring weet ik dat met name lange afstandswandelaars buiten producten kopen. De doelgroep in Nederland kwam hiermee op 990.000 lange afstandswandelaars.

Een goed product verkoopt zichzelf niet

Heb je de persoonlijkheid en kwaliteiten om je product aan retailers te verkopen? Een goed product verkoopt zichzelf niet. Wat doe jij om te zorgen dat je product in de winkels ligt? Durf je langs retailers te gaan. Hoe aanhoudend ben je om beslissers  spreken.

In de uitzending van vandaag bleek weer dat een goed product nog wel vermarket moet worden. Kan jij langs de muren van retailers doorbreken? Of ga je afwachten tot de smurfen het van je overnemen?

Slechte kostprijsberekening

Heb je werkelijk alle kosten meegenomen in de kostprijsberekening? Welke methode hanteer je? Kosten weglaten om je winst beter te doen uitkomen is killing yourself before you started. Wie hou je voor de gek?

Twee vrouwen hadden het idee opgevat om een hondencreche te starten. Ze waren ‘vergeten’ om bepaalde kosten zoals salaris, dierenarts, certificaten mee te nemen. Hoe wil je overleven? Wie gaat de kosten betalen?

Een goed product is niet altijd een money maker

Een goed product betekent niet dat je er ook geld mee kan verdienen. De basis van een business is geld verdienen. Hoe wil je anders overleven?

Ook vandaag was in de uitzending een bruikbaar product te zien (bijvoorbeeld, een squeezer om de laatste resten uit je voedselpak te persen) maar hoeveel van die producten moet je verkopen om winst te maken? Waarschijnlijk miljoenen.

Wat is je core business?

Is je core business de komende vijf jaar levensvatbaar? Wat ga je verkopen als je afzetmarkt verzadigd is? Dit geldt met name voor ‘mode producten’. What’s next om een inkomstenbron te genereren?

Twee mannen hadden een leuk, bruikbare fun product bedacht: een mini zwaard met een universal chip waarmee producten met een handbeweging aan/uit gezet kunnen worden. Hoeveel mensen zullen een 2e product kopen of dit gaan vervangen?

En tenslotte,pitchers, je staat daar om investors over te halen. Laat je arrogantie thuis, incasseer fouten, bereid je goed voor en bedenk dat je de investors om een gunst vraagt en niet andersom.

Op de site van recruitmentbureau Ambitious People staat onder elke vacature:

Ben je zelf niet geïnteresseerd in deze vacature, maar ken je iemand uit je netwerk? Wanneer wij diegene aan een baan helpen, krijg jij van ons een weekend naar Londen of Parijs! Mail de details naar tips@ambitiouspeople.nl.

From www.ambitiouspeople.nl (share this quote)

Dat klinkt mooi, dacht een loopbaancoach. Zo gelezen, zo gedaan. Zij heeft een week geleden mijn naam en linkedinprofiel doorgestuurd naar dit bureau. In de tussentijd ben ik zelf op hun site gaan surfen naar vacatures en heb daar leuke banen gezien die ik met mijn achtergrond zeker zou kunnen vervullen.

Een week na de tip heb ik niks van dit bureau gehoord. Raar.  Ambitious People vraagt duidelijk om tips voor kandidaten. Ze krijgt op eigen verzoek een relevante tip, en toch doet ze er niks mee.

Mijn linkedinprofiel is niet bekeken, mijn online portfolio is niet bezocht, ik ben niet gebeld of gemaild. Is de oproep een fascade? Stond mijn naam ze niet aan? Hoe kunnen ze op basis van een  naam beoordelen welke competenties, kwaliteiten en vaardigheden ik in huis heb?

A fijn, ik ga natuurlijk niet het slachtoffer uithangen. Ik kwam erachter dat Ambitious People ook een groups heeft op Linkedin. Anticiperend op een baan ben ik daar lid van geworden en stoutmoedig heb ik naar hun werkwijze gevraagd en gevraagd waarom een reactie uitblijft.

En wat denk je?

Mijn vraag is verwijderd op groups in Linkedin en ik heb geen antwoord gekregen op mijn vraag. Ambitious People heeft duidelijk geen kaas gegeten van social media gedrag. Een vraag verwijderen zonder kennisgeving of antwoord geven! Daar neem ik natuurlijk geen genoegen mee, dus heb ik Ambitious People vriendelijk gebeld.

Vragen niet gewenst

“Wie? Wat is je naam? Nee, we kennen je niet. Sta je wel ingeschreven?’

Nee. Dat is mijn vraag niet. Je vraagt om een tip, je krijgt een tip en vervolgens doe je er niks mee. Waarom? Op basis waarvan besluit je niet te bellen of contact op te nemen?

“Je moet wel passen bij de vacature”

Mijn profiel is niet bekeken. Hoe weet je dan of ik wel of niet pas?
Is mijn naam leidend in de keuze om mijn profiel te bekijken?

“Je moet wel bij de vacature passen”, klinkt aan de andere kant van de telefoon als een vastzittend cd. Alleen zenden en  zeker niet luisteren.

Nogmaals, mijn profiel en cv is niet eens bekeken. Hoe weet jij zo stellig dat ik niet pas? Waarop baseer je die conclusie? Is mijn naam een turn off voor Ambitious People (hoe ambitious ben je dan anno 2010?) ?

Ach, het gesprek heb ik netjes afgerond. Het kwam erop neer dat ik onbekend ben. Toch maar weer inschrijven, misschien nog wel een paar keer.

Wat leert dit voorval?

Als klant ben je niet altijd klant. Bepaalde bedrijven opereren vanuit een bepaalde machtspositie en hanteren een beperkte mindset.

De grote vraag is ook of Ambitious People mij als klant ziet. Ik betwijfel het, gezien hun houding en reactie. Zouden ze beseffen dat ze bedrijven alleen goed van dienst kunnen zijn door werkelijk open minded naar werkzoekenden te kijken. Misschien ben ik wel dè oplossing voor één van hun klanten, en dat laten ze nu schieten.

Wat had Ambitious People anders kunnen doen?
- Mij op de hoogte stellen van verwijdering van de vraag op groups in Linkedin en waarom.
- Mijn vraag beantwoorden (door de groupsmanager of de accountmanager)
- Mij uitnodigen om in te schrijven en zelf te reageren op vacatures. De medewerkers vernemen dat ik een baan zoek, en toch nodigen ze me niet uit om me in te schrijven. Hoe graag wil je me dan bij de club?

De geschetste handelswijze is helaas niet uitzonderlijk voor recruitmentbureaus.  Wie zegt dat die klant geen diversiteitsbeleid nastreeft. Ze willen niet allemaal een fruitschaal gevuld met witte druifjes. Een mango en een papaya fleuren de boel ook op.

“Miss X from broadcasting agency Televizier”
“Do you like your membership, mrs Gopal?”
“To some extent”
“Would you like to prolong your membership?”
“No”
“Would you like to give 6 euro’s a month for supporting our agency so we can get more broadcasting hours?”
“NO”

No. No.
I will continue saying no to (broadcasting) companies who wants to sell their products to me, but don’t try hard to represent people from non-western descent or in famous Dutch saying, foreigners (i.e. a F-word), as people refer to me, although I have been living in Holland for 34 years.

Would you buy from companies who don’t fulfil your needs as a customer and don’t appreciate you?

In daily live there is a big gap in appreciation between citizens from western and from non-western origins in Holland. The first group is being respected and referred as by their origin. The other group is being called ‘foreigner’ or by some as ‘new Dutch people’.
This means an Englishman is an Englishman, a Frenchman is a Frenchman, An Italian is an Italian, but I’m a foreigner, because of mine non-western descent and Hindu religion, although my family has been living on Dutch ground from 1873.

Citizens with a non-western background, are not visible at TV and in other important media. This is the same as saying you don’t matter to me.

I ask again. Would you buy from companies who don’t represent you? So why do you expect from me I do?

I work hard for my money and I want to spend it the right way for me.

As a marketer I understand the value of good representation and connection. So as a customer I want to be represented, otherwise you will loose me.

I truly love movies and interesing broadcasts. Actually I’m addicted to it. But, love ain’t enough for me to keep my membership. Untill broadcasting companies and other media don’t represent me, I won’t spend my money on them.

Broadcasting agencies it’s up to you. Connect with me or I’m gone.

“Oh, that does suit madame. Oh, that does suit madame. Oh, that does suit madam”.
De salesvaardigheden van mrs. Slocombe zijn hilarisch. Toen ik deze serie als jong meisje op BBC zag, kon ik toen niet vermoeden dat dikwijls een kern van waarheid ten grondslag lag aan de komische situaties. Inmiddels weet ik beter.

Elke vrouw heeft wel eens (met een beetje pech wat vaker) beïnvloed door verkeerd verkoopadvies misaankopen begaan.
“Ja, het staat u prachtig. U kunt het echt hebben’. Bij thuiskomst blijkt die leuke rok of mooie bloes toch minder mooi te staan als de verkoopster had doen voorkomen. Slechte verkooppraktijken lijken als onkruid niet te vergaan.

Hoe is het met de service in Nederlandse kledingzaken gesteld? Met deze vraag in mijn achterhoofd ging ik op jacht naar een leuke, modieuze jurk die tevens geschikt is voor kantoor. Omdat ik weinig jurken draag en geen idee had wat me zou staan, vroeg ik een verkoopster in zaak nummer 1 (Promiss) om hulp.
Een jonge meid wees me enkele blousen aan (ik had toch om jurken gevraagd?), maar kreeg geen gelegenheid mij verder te adviseren, want al snel kwam de leidster naar haar toegesneld en zei: ‘Laat die mevrouw zelf haar kleding uitzoeken. Er wachten mensen bij de wachtkamer’. En weg waren ze. Huh?

In zaak nummer 2 (Mexx) had ik mijn oog laten vallen op een stijlvolle jurk. Misschien iets te stijlvol voor een gewone kantoorjob. Ik zocht naar mijn maat, toen de verkoopster zei dat ze de jurk niet meer in grote maten hadden. Sinds wanneer is maat 38/40 groot? Ik heb geen moeite meer genomen verder te kijken.

Een vriendin zweert bij Zahra. Ze had me aangespoord daar zeker te kijken. Bij Zahra vroeg ik een verkoopster, weer een jong meisje van ongeveer 18, om advies. Ze was weliswaar heel jong, maar tot mijn verbazing gaf me wel een goede tip waar ik op moest letten. Jammer genoeg had Zarah geen nette jurken in de winkel hangen.

In zaak nummer 4 (Only) kwam een jonge, energieke vrouw met een legging en een overseized jurk aan zetten. “Met een riem staat het netjes’. Sure.

Ben ik enige met bovenstaande shopervaringen? Of ik kan met moeite een verkoopster vinden in de zaak of degenen die ik wel aanwezig zijn, geven verkeerd advies.

Van de week zag ik op tv dat Macy’s in Engeland begrijpt dat klanten soms inhouse ondersteuning willen. Een personal shopper en een stylist staan klaar om klanten te adviseren. Een soort van Dyan Beekman in real life. Op basis van je figuur, wensen, stijl en budget krijgt een klant een passend advies.

Komend weekend ga ik weer op jacht, maar dan zonder verwachtingen…..

Toen ik ‘A Penguin’s tale’ zag was ik meteen enthousiast over het briljante concept. Eindelijk een mooi voorbeeld van een uitgever die door heeft hoe social media ingezet kan worden in de business. Helaas bleek dit te mooi om waar te zijn. Na veel googlen ben ik erachter gekomen dat het concept vreemd genoeg (nog) geen realiteit is geworden. Waarom eigenlijk niet?

Background information:
A Penguin’s tale is a fictitious case created for the Book Publishing company: Penguin Books. The case was created by Art Director: Nicolai Villads and Peter Ammentorp as an entry for the Future Lions 2010 competition (www.futurelions.com) organized by digital agency AKQA and Cannes Lions Advertising festival. The illustrations were created in Adobe Illustrator, animated using After Effects and last edit in Final Cut Pro 2